Halle, massief bejaardentehuis aan de stinkende zenne

Gisteren op één of andere blogsite een artikel ontdekt over Halle.. de stad waar ik het meeste van mijn tijd VERDOE idd .. Het is een soort negatieve visie over Halle, waar ik me enigzins in kon herkennen (buiten het lijmsnuiven en het spookrijden welteverstaan) ..


"Witse. Ooit al uw loense blik richting TV scherm geworpen op een zondagavond? Godbetert dat je dat doet rond de klok van tienen, want dan siert Witse uw scherm.

Witse : de Vlaamse western. Je kijkt er niet naar voor de spanning of de verhaallijn maar voor de landschappen. Ons pajottenland in al zijn glorie, golvende dalen gevuld met wuivende korenhalmen, met hier en daar een Lexus geparkeerd onder een eenzame boom. En in het midden van dat Pajottenland : Halle ! De dynamische winkel-wandelstad rond de basiliek.

Halle zuigt. Ik draag nu nog de littekens mee van 18 jaar Halle.

Halle, ik ben er opgegroeid in de tijd dat het nog geen massief bejaardentehuis was. In mijn tijd was er nog iets te beleven. De wekelijkse T-dansants in het Atheneum van Halle. Ze zijn er pas mee gestopt toen een paar pissijns werden uitgebroken door feestgangers. Want dat was uitgaan in Halle : zien dat je niet meegesleurd werd in een gevecht tussen rivaliserende bendes. Met bende bedoel ik een groepje zeikers die denken dat ze het V.M.O. waren omdat er twee een opleiding tot paracommando hadden gevolgd. Big in Halle. Ze zijn waarschijnlijk nooit verder geraakt dat het bord dat het einde van de Halse bebouwde kom aanduidde.

Halle. Lijmsnuiven in het park van Halle, dat was nog 'ns fun. De lokale drogist -- die nu al lang vergeten is, zijn drogisterij is vervangen door een restaurant met dezelfde naam -- is mee dankzij mij uitgegroeid tot de nationale expert inzake lijmsnijvende jongeren. Hij heeft ervoor gezorgd dat Patex de samenstelling van zijn lijm heeft aangepast zodat je van het snuiven enkel nog koppijn kreeg. Maar tegen dan hadden wij het park van Halle al opnieuw gedecoreerd met onze gele Unic zakjes met opgedroogde lijm in. De visueel attractiefste was die die den Bère tegen het dak van de muziekkiosk had gegooid. Die die het meest weerklank kreeg in de lokale pers was die die ik tegen het monument voor de oorlogshelden had geplakt.

Halle is 's nachts spookrijden op een opgefokte brommer tegen 120 kilometer per uur, zonder lichten, slechts op het laatste moment uitwijken voor panikerende teggenliggers. Halle is mentale zelfmoord plegen. Conformeer of crepeer. Halle is roepen en tieren, gefrustreerd aan zelfmutilatie doen. Halle is de stad waar de negers nog Mobutu heten en Marokkanen op de ziekenkas staan.

Ondanks de golvende dalen vol korenhalmen is er in Halle geen ruimte. Alleen beknepenheid & bekrompenheid, gordijntjes die even bewegen als je de straat afloopt en er anders uitziet. Mensen die oversteken als je hun richting uitstapt. Grijze jassen en weggemoffelde handtassen. Bange mensen. Halle, stad aan de stinkende Zenne."

bron: Henk Engst